من فکر می کنم،هرگز نبوده قلب من

 این گونه گرم و سرخ

  احساس می کنم،در بدترین دقایق این شام مرگ زای

 چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم می جوشد از یقین

 احساس می کنم،در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یأس

 چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

  می روید از زمین .

آه ای یقین گم شده ای ماهی گریز

در برکه های آینه لغزیده تو به تو!

من آبگیر صافیم اینک به سحر عشق

از برکه های آینه راهی به من بجو!

من فکر می کنم هرگز نبود،دست من

این سان بزرگ و شاد

 احساس میکنم در چشم من به آبشار اشک سرخ گون

 خورشید - بی غروب – سرودی کشد نفس

احساس می کنم در هر رگمبه هر تپش قلب من

کنون،بیدار باش قافله ای می زند جرس .

آمد شبی برهنه ام از در"چو روح آب"

در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسوی خیس او خزه بو چون خزه به هم

 من بانگ بر کشیدم از آستان یأ س

 آه ای یقین یافته بازت نمی نهم.

"احمد شاملو"