ساده بیا دست من و بگیرو

ساده نگیر این همه سادگی رو...!؟!

 از دست این زمونه...!؟!

انگاری ديگه فايده نداره خرگوش هم که باشی٬

بازيگوش هم که نباشی٬به خودت مغرور هم که نشی٬

زير سايه درخت هم که خوابت نبره٬

تمام مسير رو هم که بدويی...

بازم اين لاک پشت ها هستن که

روبان پايان مسابقه رو پاره می کنن!؟! 

از بس که تو ساده ای !!!

زمانهایی در زندگی هست که نمیفهمیش، بودن در آن لحظه و مکان برایت سخت است و ناگوار،شاید بدون دلیل و چرای عقل پسند فقط میدانی که نمیخواهی آن موقعیت را و نیز نمیدانی چه میخواهی، معمولاْ به چیزی یا کسی پناه میبری که آرامت کند و بکاهد اندوه ناشناخته و یا عصبیت بی دلیلت را...!؟! گاهی شنیدن صدایی آرامت میکند و چه خوشبختی اگر هنوز صدایی هست و گوشی که پذیرای دغدغه هایت باشد و بگوید که بگو :

"میگوید و تو آرام میشوی،دلت نمی آید چیزی بگویی."

وقتی ديگه حرفی برای گفتن نمونده بود، گفت :
خب... همه چيز رو گفتيم و همه جا را ديديم. حالا بگو چی داری و به کدومش افتخار ميکنی؟صبر نکردم،فوری گفتم : هيچی... تا هستم، همه چيز و هرچيز مال بقيه. اونی که مال منه و نميذارم کسی ازش مايه بذاره،"آبرو و شرفمه"
گذشت ...
حالا پشيمون نيستم ازاينکه چيزهايی که شايد همه فکر ميکردند مال منه، برداشتند و بردند و دمیخوش گذروندند.اما من ساده هنوز منتظر باد و بارونم و يه رهگذر تا امانتيهام رو اگه عمری باشه با يه چيز بهتر (اندر خیال خام) تاخت بزنم.

کویر را دیده ای،خشک،داغ با سرو و صورتی ترک خورده...!؟! همه وقت خیره،آسمان را نگاه می کند، دهانش را آههای حسرت سوزانده و همچنان در انتظار است. در انتظار پایان عذابش که قطره های باران لب های سوخته اش را،مر حمی باشد...

"شاید بارون بباره"

آی آدم ها،

چه کسی در این دنیا سزاوار زندگی نیست!؟!

آن کس که فراموش می کند یا آنکه فراموش می شود...

پاییز که می رسد انگار به جای درخت ها،آدم ها رنگ به رنگ می شوند...!؟!

سکوت نه از بی صداييست،نفس هست و حرف هم،ناگفته ها و گفته شده ها، شنيده ها و نشنيده ها،
سکوت از نبودن بغض نيست،از بی دردی نيست،سکوت از عادت نيست،از روزمرگی و فراموش شدگی، از خواب و رخوت و بی حوصلگی،از دلتنگی،سکوت از فريادهای در گلو مانده است و نعره هايی که هيچ وقت شنيده نشد،همه چيز هست و گوشی نيست برای شنيدن،جز سکوتی که گاه و بيگاه همدم فريادهایی است که بی خبر و ناخواسته از روزهايی دور ميايد.از دلتنگيهايی که فراموش شده،از خيانتهايی که به روزگار شده.

" نه انگار.... باز هم حرفی نيست "

پاسخ داد: کودکیشان...!؟!

اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند،عجله دارند که بزرگ شوند بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند.اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول به دست آورند و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست بیاورند.اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده.اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند...

من از تصور بیهودگی این همه دست

و از تجسم بیگانگی این همه صورت

می ترسم...!؟!