زمانهایی در زندگی هست که نمیفهمیش، بودن در آن لحظه و مکان برایت سخت است و ناگوار،شاید بدون دلیل و چرای عقل پسند فقط میدانی که نمیخواهی آن موقعیت را و نیز نمیدانی چه میخواهی، معمولاْ به چیزی یا کسی پناه میبری که آرامت کند و بکاهد اندوه ناشناخته و یا عصبیت بی دلیلت را...!؟! گاهی شنیدن صدایی آرامت میکند و چه خوشبختی اگر هنوز صدایی هست و گوشی که پذیرای دغدغه هایت باشد و بگوید که بگو :

"میگوید و تو آرام میشوی،دلت نمی آید چیزی بگویی."

سکوت

دخترک زیبای افلیجی ست

دوستش بداریم.
نگاه کن

چه فروتنانه  در آن سوی برکه ی بکارت نشسته،

و خزه های آستین تنهائیش

به سوی کلمات "خدا"

فریاد می کشند.

 من فکر می کنم،هرگز نبوده قلب من

 این گونه گرم و سرخ

  احساس می کنم،در بدترین دقایق این شام مرگ زای

 چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم می جوشد از یقین

 احساس می کنم،در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یأس

 چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

  می روید از زمین ...

 "احمد شاملو"

"من"سالهای سال مردم

تا اینکه یک دم زندگی کردم...

"تو"می توانی یک ذره،یک مثقال

مثل من بمیری...!؟!

 "قیصر امین پور"(خدایش بیامورزد)

وقتی ديگه حرفی برای گفتن نمونده بود، گفت :
خب... همه چيز رو گفتيم و همه جا را ديديم. حالا بگو چی داری و به کدومش افتخار ميکنی؟صبر نکردم،فوری گفتم : هيچی... تا هستم، همه چيز و هرچيز مال بقيه. اونی که مال منه و نميذارم کسی ازش مايه بذاره،"آبرو و شرفمه"
گذشت ...
حالا پشيمون نيستم ازاينکه چيزهايی که شايد همه فکر ميکردند مال منه، برداشتند و بردند و دمیخوش گذروندند.اما من ساده هنوز منتظر باد و بارونم و يه رهگذر تا امانتيهام رو اگه عمری باشه با يه چيز بهتر (اندر خیال خام) تاخت بزنم.

 " کاش می شد،کسی حوالی احوال من نبود".