آخرین دست نوشته ی من طرحی است،

از رویای رسیدن،که به آن می اندیشم،

و امروز،غم هزاران فرسنگ دوری از هم،

فاصله ای است جاوید...

میان آن رویای کودکانه و این واقعیت تلخ

اما صادقانه..."

حالا که فکر می کنم میبینم چقدر این روزها به او توهین شد. و من در تمامی این موارد فقط لبخند زدم. حرف بر سر این نبود و نیست که من فاقد شجاعت و پرخاش به دیگرانم یا حتی اینکه ابله باشم!!! که من در سیاست دستی قوی داشتم و در مکر استعدادی شگرف،بینی من همیشه دروغ را در جا می فهمید و حدسیاتم هیچوقت به خطا نرفت با اینهمه همیشه فرصت دادم،می فهمیدم و می خندیدم، متاسف نیستم ...

 "زیاد عمر کرده ام، مسئله این است"

باران سخت می بارد در یک شب سرد پائیزی،این آغاز دیگریست و این منم،گمشده در مه،ستاره ای سر گردان در کهکشان بی انتها،فرو رفته در قعر اقیانوسی عمیق و تاریک،من گم شده ام...من در دنیای متروک  تنها ئی  خویش که تاریک ترین شب ها و ابری ترین روزها را دارد و باد زیر آواز غروب کو چه هایش را دلتنگ می نوازد گمشده ام،آری من گمشده ام.....